کیت T-Uptake

سنجش جذب هورمون تیروئید، T-Uptake با استفاده از کیت T-Uptake PSI، اطلاعاتی را در مورد تعداد مکان‌های اتصال هورمون تیروئید، که عمدتاً از گلوبولین اتصال تیروئید، پره آلبومین اتصال دهنده تیروکسین و آلبومین تشکیل شده است، ارائه می‌دهد. از آنجایی که هر دو هورمون T4 و T3 به این پروتئین‌ها متصل می‌شوند، فرمت‌های سنجش مختلف، از T3 یا T4 برچسب‌دار استفاده کرده‌اند. این سنجش T3-Uptake نیز نام دارد و اطلاعات مهمی در خصوص نحوه عملکرد تیروئید ارائه می‌نماید.  

روش عملکرد کیت T-Uptake PSI

سنجش‌های مختلف T-Uptake می‌توانند در واحدهای گزارش شده و حتی پدیده‌های در حال اندازه‌گیری T متفاوت باشند، که نیاز به توجه هنگام انتخاب کدهای تست دارند و در محاسبه Free T3 و شاخص Free T4 (FTI) استفاده می‌شوند. انواع T-Uptake نیز به انواع FTI تکثیر می‌شوند. T-Uptake کلاسیک گزارش شده به عنوان درصد نشان دهنده نسبت هورمون تیروئید نشاندار شده (T3 یا T4) و اضافه شده به نمونه‌ای است که محدود نشده است. T-Uptake گزارش شده به عنوان نسبت بیمار / شاهد و به عنوان نسبت اتصال به هورمون تیروئید یا نسبت جذب THBR یا T شناخته می‌شود. درصد T-Uptake و THBR به طور کلی با تعداد مکان‌های غیر اشغالی اتصال هورمون تیروئید نسبت معکوس دارند. روش‌های سنجش جایگزین که T-Uptake را به‌عنوان «واحد جذب T» گزارش می‌کنند، به‌طور مستقیم با ظرفیت کل اتصال متناسب هستند.  

کاربرد کیت T-Uptake PSI

دلیل اصلی برای اندازه‌گیری T-Uptake با استفاده از کیت T-Uptake PSI، به دست آوردن عاملی برای تخمین Free T4 است. اکنون که معیارهای Free T4 به طور گسترده در دسترس، دقیق و مقرون به صرفه‌تر از اندازه‌گیری T-Uptake و T4 هستند، استفاده از Uptake توسط اکثر متخصصان منع شده است. با این حال در صورت عدم انجام آزمایش Free T4، هر دو آزمایش T-Uptake و T4 همزمان انجام می‌شوند تا نتیجه حاصل میزان Free T4 را مشخص نماید.  

ویژگی کیت T-Uptake PSI

روش سنجش این تست الایزا و یا روش سنجش ایمونواسی آنزیمی است که دارای 96 تست در یک بسته‌بندی می‌باشد.